Overzicht

Periode: 1970 - 1985
Plaats(en): Groningen
Adres: Oosterstraat 8
Status: gestopt

Zoek in site

U bent hier: Home Podia De Koffer

De Koffer

Jazz and Dance De Koffer gaat open op 3 april 1970. Als jazzpodium neemt De Koffer de rol over van de Mambo Bar en Lucky Star. De zaak bestaat als belangrijk Gronings  jazz- en poppodium tot midden jaren tachtig.

Ad Kooi in Highway (concert in De Koffer)

Wanneer de Moonlight Bar slecht loopt komt barman en jazzliefhebber Mike Vermeltvort met het idee om er een jazzclub van te maken. De Moonlight-eigenaar ziet er wel wat in en geeft zijn fiat. Mike bedenkt de naam "De Koffer"

Het jazzcafé wordt extravagant ingericht en de eerste tijd geprogrammeerd (als artistiek projectleider) door de met Mike bevriende flamboyante lokale kunstenaar en jazzliefhebber Henri de Wolf. De Wolf wil iedere avond "levende muziek" brengen. "Iedereen mag binnenkomen, langharigen, kalen en alles wat daar tussen zit, als het maar gezellig blijft", aldus Henri. De Wolf ambieert een brede programmering met voldoende jazz en ruimte voor het experiment, maar ook alle stijlen populaire muziek. Als huisorkest fungeert de eerste tijd het Bé  Meiborg Trio. 

Als gevolg van een gemeenteverordening is het in de jaren zeventig voor de Groninger horeca verplicht om live muziek in de zaak te hebben, als men een aanzienlijk latere sluitingstijd wil hanteren dan gebruikelijk voor een avondzaak. De plaatselijke musici profiteren dankbaar van deze regeling en nachtzaken als De Koffer, The Talk of the Town en de Kattebak vormen een belangrijke voedingsbodem voor het ontstaan van het zogenaamde 'Groninger Springtij'. 

In een interviewtje uit 1976 in het Nieuwsblad van het Noorden  roemt Jenne Meinema de zaak, waar door alle jaren heen steeds levende muziek was, "en waar vind je dat in Nederland? In Amsterdam niet eens."

In 1985 houdt de Koffer op te bestaan en komt hard rock café Tarantula in het pand.


Dead Rabbits in de Koffer 1981



*

Een sfeervol verslag van een concert van Ben Webster in de Koffer door Jaap van der Wijk.

VPRO Live in de Koffer – Piet Noordijk & Ben Webster

Eén van de memorabelste optredens was die in De Koffer in de Oosterstraat, Groningen. Een concert, dat door de VPRO-radio gedeeltelijk live werd uitgezonden. Onans lemming kwam een kwartier voor aanvang, 20.00 binnen en De Koffer zat al stampvol. Het was een pijpenla, waar een paar honderd mensen in konden. Onans Lemming wurmde zich naar voren, vond geen plek, en ging toen maar op het podium zitten. Als hij werd weggestuurd, kon hij alsnog achter aansluiten. Ben Webster met z’n trio kwam binnen. Hij had z’n jas nog aan en had een leren petje op. In z’n hand een versleten saxofoonkoffer. Hij deed z’n jas uit, zette z’n petje af en haalde uit z’n koffer een zeer oud uitziende saxofoon. Hij nam plaats op het podium en het wonder geschiedde: Onans Lemming mocht blijven. Hij zat op nog geen meter van Ben Webster, die hem vriendelijk toelachte. De serveerster moest 6 pils op het toneel zetten en als hij een pils ophad, moest de ze er meteen weer eentje bijzetten, Blijkbaar kreeg hij van dat rijtje van 6 pils inspiratie. Hij begon te spelen en gaf een schitterend concert. Opvallend was, dat hij zeer swingend speelde, maar zelf totaal niet bewoog. Het swingde alleen in hemzelf en zijn lichaam stond daar buiten, leek het. Als hij zelf niet speelde, en een van de andere muzikanten een solo had, verveelde hij zich wat en probeerde zichzelf en het publiek te vermaken. Hij stak z;n duim omhoog als de pianist een solo had, tikte met z’n vingers tegen de bas als de bassist een solo had en zette z’n hand boven z’n ogen had, tuurde in de verte, als de drummer een solo had. Het leek alsof hij helemaal niet bij de muziek betrokken was, als hij zelf niet speelde. Niets was minder waar, want hij wist exact op het goede moment weer feilloos in te zetten, om verder te bouwen op wat de voorgaande solist had gespeeld. Er zat een meisje op de 1e rij dat hem tekende en Ben Webster was daardoor duidelijk vereerd. Als een ander weer een solo had haalde hij het meisje over om te laten zien hoe ver ze al gevorderd was. Tegen 12 uur ‘s nachts kon je merken, dat Ben Webster er een eind aan wilde maken. Hij had per slot van rekening al 4 uur gespeeld!, inclusief pauze.

Piet Noordijk

Toen kwam ineens Piet Noordijk binnen! Die had een of andere uitzending gemaakt met een dansorkest in Hilversum en was daarna meteen doorgereisd naar Groningen, omdat hij wist dat Ben Webster daar speelde! Kon hij eindelijk eens los gaan. Hij trachtte Ben Wenster te porren om met hem de spelen, maar die had daar in eerste instantie weinig zin in. Het was al vermoeiend genoeg geweest. Maar het lukte Piet Noordijk toch om Ben Webster zover te krijgen om nog met hem een jamsesion te beginnen. Opvallend was, dat Piet Noordijk ongelooflijk meeswingde met z’n vingers als Ben speelde, z’n hele lijf was in beweging, maar dat Ben zich nauwelijks bewoog als Piet een solo had. Toch kwam er uit Ben 100x meer swing dan Piet. Ver der was ben duidelijk de leider, bepaalde de nummers, de intro’s en de lengte van de solo’s. Ook waagde Piet het niet om door Ben z’n solo’s heen te blazen, terwijl Ben voortdurend door de muziek van Piet blies. Het optreden was werkelijk formidabel. Tegen 2 uur ‘s nachts eindigde het concert. Onans lemming z’n leven kon niet meer stuk.
Op de saxofoon van Ben Webster viel trouwens nauwelijks te spelen. Ben sneed zijn riet zo, dat hij gemakkelijk door de saxofoon heen kon blazen, waardoor hij noten heel lang kon aanhouden, en dat geeft het specifieke Ben Webster-geluid. De keerzijde is wel, dat je heel hard op deze saxofoon moet blazen om er geluid uit te krijgen. Ben was het gewend en vond daarom dat z’n saxofoon helemaal niet zwaar speelde.

Schrijver: Jaap van der Wijk.
Eerder verschenen op onanslemming.nl