You are here: Home

De Jan Hekert Experience

Geplaatst op 2018-09-14 17:05:53

De Jan Hekert Experience is één van de meest besproken groepen van de Groninger popscene, ondanks het feit dat de groep slechts een keer of tien heeft opgetreden. De groep bestaat uit vaste bezoekers van Jans roemruchte café de Kroeg (Adje) aan de Reitemakersrijge. Jan Hekert Experience op de Heksensabbath, met Lex Coblijn, Aimee, Alan Haveman

De eerste experience
Op Jan Hekerts vijfentwintigste verjaardag op 5 oktober 1968, wordt hem door zijn klanten (onder aanvoering van bedenker Lex Coblijn) een avant-gardistisch-anarchistisch spektakel aangeboden met hemzelf als stralend middelpunt. Het spektakel vindt plaats op de Heksensabbath in Concertzaal de Jong en bestaat uit een stuk onvervalste vrije groeps-improvisatie, terwijl Hekert temidden van de kakofonische heisa op een stoel - met op de achterzijde zijn naam gedrukt - zit en zijn dubbeltjes-act doet. "Hij gooit een dubbeltje omhoog en vangt hem met zijn mond op. De eerste keer verslikt hij zich daarbij." Na deze mislukking gaat Jan naar de bar en volgt de rest vanuit de coulissen.

Jan Hekert Experience op de Heksensabbath Er verschijnt een verslag met foto’s in het Nieuwsblad v/h/Noorden waarop enig bloot te ontdekken valt en waarin het optreden het hoogtepunt van de avond wordt genoemd. Er ontstaat enige reuring in de ingezonden brieven-rubriek, wanneer iemand uit Assen schrijft: “laat de politie een einde maken aan deze smeerpijperij”.  

“Leuk groepje heb jij.”
Het hippe Westen krijgt lucht van de opwindende gebeurtenissen in Stad en er komt een uitnodiging om te spelen in Paradiso te Amsterdam. De voorbereiding is simpel maar doeltreffend: er wordt een bus besteld om alle op dat moment in De Kroeg aanwezige personen te laten instappen, waarmee zij prompt de status als lid van de Jan Hekert Experience verkrijgen. Het bont gezelschap van zeker 30 personen gaat op reis. De bus staat in no time blauw van de hashwalmen. Jan maakt zich wat zorgen over de conditie van de chauffeur, maar alles lukt wonderwel. Het lastigste moment is het passeren van de Paradiso portier, die eerst niet kan vatten dat de groep uit zoveel personen bestaat. De show in Paradiso wordt a l'improviste gebouwd rond slagwerker Bennie Groen van de Rowdies (later Ro-d-ys) uit Oude Pekela, die daar bezig is aan de verbetering van het wereldrecord drummen. Het wordt een doorslaand succes. Niemand minder dan de toevallig aanwezige Frank Zappa zegt tegen de sprakeloze Jan Hekert: “Nice group you have” . Jan neemt er tegen de schrik maar een jenevertje op. Jan Hekert Experience op de Heksensabbath

Flight to Lowlands Dressing Room
Een volgend hoogtepunt is het bijna-optreden op de tweede editie van “A Flight to Lowlands Paradise” op 28 december 1968 in Utrecht. Om onopgehelderde redenen wordt de groep op het laatste moment naar de kleedkamer teruggestuurd.  Een Duitse televisieploeg die net als de Groningers weggestuurd wordt, maakt opnamen van een geimproviseerd optreden in de kleedkamer. The Jan Hekert Experience verschijnt zodoende wel op de Duitse televisie. De eerste onbedekte boezem op het Duitse Fernsehen is een feit.  Jimi Hendrix haalt das Fernsehen niet, want die komt niet opdagen, hoewel hij wel aangekondigd staat en de festivaldatum zelfs voor hem is aangepast. 's Avonds wordt in café de Trechter in de Utrechtse binnenstad nog revanche op de uitsluiting door de Lowlands-organisatie genoten.

Andere optredens
Vermeldenswaardig zijn de show op De Tweede Wederopstanding van Lygeia, in het VPRO jongerenprogramma "Later" van Laurie Langenbach en Paul van den Bos op 20 februari 1969, in Winschoten op 30 april 1969 waar de groep wordt weggehoond en met stenen bekogeld, en een optreden in kleine bezetting bij het studentencorps Vindicat atque Polit. Jan Hekert Experience

Laboratoriumwerk
Uit onverdachte bestuurlijke hoek komen intussen uiterst positieve geluiden: hoofd Bureau Culturele Zaken van de gemeente Groningen Pier Tania noemt de Experience "een stuk laboratoriumwerk voor de toekomst". Jawel.

Aftermath
 "Na volop genoten te hebben van de onverwachte belangstelling is er toch geroken aan onvermoede mogelijkheden. Hierdoor nemen diverse mensen het initiatief tot het oprichten van kleinere en serieuzere bandjes, waarvan sommige dus rechtstreeks uit de JHE voortkomen, bijvoorbeeld Subway. Ook Jan Hekert zelf doet een doorstartpoging met de band “Snowflakes and Sunshine”  die in de Korenbeurs haar debuut maakt. De groep speelt een mengeling van ruige blues en rock en er wordt uiteraard naar een eigen vorm gezocht. Later treedt Jan Hekert met de “Snowflakes and Sunshine” nog eens op in een andere bezetting, maar zijn carriere  als zanger sterft een vroege dood." Jan Hekert c.s.

Het Nieuwsblad publiceert een jaar later een evaluatie over de JHE en zijn muzikale gevolgen.

Na de teloorgang van De Kroeg werkt Jan Hekert achtereenvolgens in De Leeuw, Het Pakhuis, Sandino en Een Brug te Ver. Aan zijn 50e verjaardag wordt passende aandacht besteed.

Lijst van deelnemers
Aimee (ook wel Hiawatta genoemd, speelt later in de film Turks Fruit): dans, performance; Augusto, trommels (maakt furore in een circus als levende kanonskogel); Babbel & Knabbel: excentriek duo; Lex Coblijn: initiatiefnemer, manager, gitaar; Pief Gerritsen: performance; Groenteboer: statue en groot innemer; Peter Haga: vaag ; Theo Haken: basgitaar; Jaap Ham: klarinet & sopraansax; Alan Haveman: dans; Sjouke Heins: statue; Jan Hekert: naamgever zang, goochelaar, zonnestraaltje, toch een soort Sun-Ra?; Buddy Hermans: teksten; Kees van der Hoef: jazz & poetry; Rein Hubel: fluit en piano; Robbie Kauffman: gitaar; Klandizie Cafe de Kroeg, vooral meisjes: dans; Ria de Lange: dans; Marietje: dans ; Gerard van Mesdag: fluit; Josje Paanakker: statue; Jellie Pot: dans; Ella Punter: dans; Nick van Rijsbergen: wat deed hij? Deed niets; Mik Ruzius: gitaar; Peter Schriemer: drums; Hans Selder: vriend van Pief (was bij Picknick en Lowlands); Melle Siepel: statue; Adriaan Veenhoven: tenorsaxofoon; Riekus Waskowsky: teksten, jazz & poetry; Rix Wieringa: dans; Klaas Willems: smile, Fenny Brands: dans, Jeanette Vellinga: dans. "Er zijn misschien nog personen die ontbreken maar ons geheugen is beperkt en aangetast en sommigen zijn ook onherkenbaar op foto's.

Bronnen: Rein Hubel / De Krant Van Toen / Nothing going on in the city (K. v. Krimpen) Jan Hekert Experience op de Heksensabbath

Het oorspronkelijke artikel van Van Krimpen heeft begin 2013 een grondige herziening en uitbreiding ondergaan. Veel dank zijn we verschuldigd aan Rein Hubel (m.m.v. Jaap Ham en Jan Hekert zelf) voor diverse verbeteringen, sfeertekeningen en extra informatie welke wij in het artikel hebben verwerkt. Bij de biografie van Jan Hekert, op deze website, vindt u onder Tab Interview(s) Hubels volledige werk.

Foto's; Nieuwsblad v/h Noorden

Er hangt verandering in de lucht.

Geplaatst op 2018-08-15 14:19:56

Groningen 1959.

Er hangt verandering in de lucht voor wat betreft de populaire muziek. Amerikaanse en Britse pop doet hun intrede en verdringen langzaam maar zeker de bij ouderen geliefde accordeonklanken. q2097.jpg Ook Willie Pikkert (zie foto) wordt, zoals zoveel leeftijdgenoten, door de nieuwe muziek gegrepen. Het is de gitaar die hem aanspreekt en in de etalages van de plaatselijke muziekwinkels wordt er flink reclame voor gemaakt.

 

Willem Pikkert zit op accordeonles bij muziekschool Jan Holvast aan de Guldenstraat. Op de terugweg slentert hij langs de Grote Markt naar huis en peinst diep. Amper dertien jaar voelt hij aan dat er een ander soort muziek in opkomst is. Geregeld is er op de bakkelieten radio rock-'n-roll te beluisteren voor 'teenagers', zoals de jeugd wordt aangesproken door de presentatoren. Bovendien is er op school een vriendje, Ype (Adriaan) van der Woude, die niet onverdienstelijk gitaar speelt. Het spreekt hem enorm aan. "We musiceerden samen op accordeon en gitaar. Ter gelegenheid van een bruiloftsfeest waar we moesten optreden ontstond de naam De Pikwoods." Het is een samensmelting van gedeelten uit hun achternamen. Ype en Willem hebben succes: het publiek roept om meer. Eenmaal thuis zeurt Willem bij zijn vader, die als schoenmaker druk in de weer is met zolen plakken, om een gitaar. De schoenmaker twijfelt. Het schoenmakersvak is geen vetpot en nou wil zijn zoon zo'n duur snarengeval...

Gele duivels.

Willem: "Ik wilde graag gitaar leren spelen, temeer daar Ype met enkele andere jongens een bandje had gevormd: The Yellow Devils (zie foto). The Yellow Devils - Bandfoto " Pa Pikkert gaat overstag en er komt een gitaar in huis. Willem bekwaamt zich in het bassen en speelt weldra mee met de Gele Duivels. Ze opereren vanuit clubhuis De Heerd, een gebouw in de Agricolastraat. Muziek van Cliff Richard & The Shadows vormt de hoofdmoot van hun repertoire. Willem: "Er volgde een optreden in de school aan de Bessemoerstraat en snel daarna kwam 't Krotje in beeld. We kleedden ons, vanwege de naam, in felgele jasjes en maakten een beetje naam. Volgens Koen van Krimpen, in zijn boek Nothing Going on in the City, zou ene Wim Wiegman in The Yellow Devils gespeeld hebben. Willem peinst diep maar weet het niet boven te halen. "Wiegman woonde vlakbij in de buurt van de Muurstraat. Ik ontmoette hem vaak, maar volgens mij was er bij ons toch sprake van een andere Wim..." Vooralsnog blijft het onduidelijk. Willem Pikkert vertelt met smaak dat The Yellow Devils, samen met andere bands uit de stad, werden benaderd door de redactie van het weekblad Romance. Onder de kop 'In Groningen loopt de muziek op wieltjes' worden alle muzikanten in koetsen en op het dak van het koetshuis van de borg Nienoord  te Leek Twee pagina's uit het tienerblad Romance (zie foto) gefotografeerd. "Het plan om alle bands samen op de gevoelige plaat te vereeuwigen lukte slechts gedeeltelijk, daar niet alle musici kwamen opdagen. De meeste waren afhankelijk van vervoer door ouders of andere familieleden. De door de redactie gekozen locatie lag 'helemaal' in Leek." Maar het resultaat mag er zijn, getuige de gekleurde middenpagina van het nummer van 29 april 1961. Het blad schrijft: "We kregen het warm van de muziek van The Yellow Devils, de band met de jongste bezetting (14 en 15 jaar). Onder leiding van Adriaan van der Woude lieten de zes jonge musici (zie foto) hun nummers over de Leekse Bandfoto The Yellow Devils daken klinken." The Yellow Devils houden het vol tot halverwege 1962.

Garagerock ‘n-roll

Enkele jaren later, vermoedelijk in 1964, komt Willem in contact met de uit het Engelse Leeds afkomstige John Beuker. Willem: "We speelden wat op de gitaar en wonnen een tweede prijs op een talentenjacht in 'Het Wapen van Hoogkerk'. Nog weer iets later ontmoetten wij drummer Jan van Duinen uit Leek en zanger Martin Bosman. Martin volgde, evenals ik, een opleiding voor automonteur bij Garage Koeneman in de Wielewaalstraat." Vanwege deze opleiding gaan Martin en Willem in Assen naar school. De aandacht gaat uit naar muziek en tijdens een pauze krijgen ze een ingeving. "We hadden gehoord dat de befaamde Cuby and the Blizzards repeteerden in een bepaalde straat. We waren erg nieuwsgierig en wilden een kijkje nemen. Helaas, ze waren er niet." Wel zien ze in een steegje oude jukeboxen staan. Ertussen ligt een oude versterker die hen eigenlijk wel van pas komt. Er stond een tamelijk hoog hek voor, maar "we kregen toch de beschikking over het gewilde apparaat." Willem lacht kwajongensachtig: "Ach ja, een jeugdzonde..." Tussen de plassen olie en auto-onderdelen ontstaan er op de werkvloer bij Koeneman plannen voor een nieuwe band. Het is inmiddels 1966 en ook Dick Harings (ex-Devil Strings) sluit zich aan. Er volgen enkele repetities in een voormalige steenkolenloods in Hoogkerk. Er komt een nieuwe naam naar voren. Willem: "Het werd Les Ducs. Ik speelde mee tot halverwege 1967. En nu ik erover nadenk begint de naam Wim Wiegman op te lichten. Hij speelde in ieder geval in Les Ducs... We waren eerst een trio en toen kwam Wiegman de gelederen versterken.

" Gem. Band "We speelden in de bekende kroegen van de stad. Les Ducs Les Ducs (zie foto) maakte nog een plaatje (Jennie), maar ik was daar niet meer bij." Hij krijgt verkering en vestigt zich in Sappemeer. Hij krijgt een nieuwe baan bij de gemeente in Hoogezand. Van onder de auto's beland hij achter een bureau. Toch zit ook daar letterlijk muziek in. In 2004 sluit Willem Pikkert zich aan bij de Gem. Band, een afkorting van Gemeenteband. Men repeteert meestal op donderdagmiddag in een zaaltje van het gemeentehuis. Willem: "Het zijn allemaal gemeenteambtenaren die zich lekker uitleven in voornamelijk countryrock. We repeteren wekelijks en speelden al enkele keren voor het personeel van de gemeente Hoogezand Sappemeer. Tot nu toe is het publiek steeds enthousiast, dus gaan we door. Bovendien ben ik gepensioneerd en heb nu alle tijd voor wat nog steeds mijn hobby is." Tekst: Gerhard Jansema. Fotografen onbekend.