Overzicht

Periode: onbekend - nu
Plaats(en): Groningen
Status: actief

Zoek in site

U bent hier: Home Podia Flintstonebar

Flintstonebar

Het verhaal van de Flintstonebar is het eerste interactieve project van Poparchief Groningen dat tot stand komt door verschillende lezers van het Poparchief. Hierbij moeten we opmerken dat de verhalen die hieronder staan te lezen niet per se stroken met de ervaringen van andere bezoekers. Uit een aantal bijdragen blijkt dat de Flintstonebar vrij 'ruig' was, maar anderen spreken dit weer tegen. Wij hopen het beeld in de loop der tijd zo compleet mogelijk te krijgen. Hieronder staan de eerste bijdragen. Heel veel dank daarvoor! Maar dat is nog lang niet voldoende. We zoeken nog veel meer verhalen, foto's en advertenties. Wie helpt ons?!

Bron: Hans Valentin: De Flintstonebar aan de Gelkingestraat is in de jaren zestig een kroeg en een podium voor popmuzikanten. Aan de bar kan je wat drinken en een beetje kletsen en aan het eind van de avond komen er altijd allemaal prostituees binnen om van de muziek te genieten. Het is een vrij ruige tent met boven de kroeg een aantal slaapkamertjes waar optredende jongens, soms tussen de optredens door, geregeld meisjes mee naar toe nemen. In de Flintstonebar begint onder meer de muzikale carrière van de populaire groep Dicky and the Jokers. De barkeeper heette Koene.

Bron: 45 jaar The Javelins - 'It's only R & R but we like it' (met dank aan Fries Wolma) In de Gelkingestraat huisden de hoeren. Dat wisten we van onze vaders, want die wisten van wanten. Duistere cafés in overvloed. Tussen al die rooie lampjes werd de Flintstone Bar geopend. Het was een voor die tijd revolutionair café, een bar voor de arbeidersklasse en paste dus precies bij The Javelins. Niks geen strakke wanden, maar kwakken specie tegen de muur en sausen maar. De huidige pizzeria’s hebben hier veel van geleerd. De bar stond in het midden van het café en dat was ook al bijzonder. De uitbater, Peter, was een sympathieke deugniet, die het café voor zijn schoonmoeder beheerde. De vrouw van Peter, de feitelijke eigenaresse van de kroeg, was een sexy ding: dikke brillenglazen van min zes en soms twee vlechtjes in het haar. Achter in het café was een podium. Lekker laag, zodat het contact met het publiek gewaarborgd was. De toiletten bevonden zich vlak naast het podium, dus de dames moesten onze hitsige blikken doorstaan bij het ter toilet gaan. Als je als meisje naar het toilet moest en je kwam ongeschonden terug had je geluk gehad. Uiteraard mochten wij er ook spelen, maar wel het hele weekend, dus op vrijdagavond spelen voor de hoeren, op zaterdagavond voor de fanclub en op zondagavond voor de penoze van de stad. Voor werkelijk een minimum bedrag speelden The Javelins zich daar het leplazerus. Ons zakelijk bewustzijn heeft ons daar destijds behoorlijk in de steek gelaten, maar wat maakt het uit. Heel veel zakgeld heeft Jan, maar vooral Jopie daar heengebracht. Het hoogtepunt, of dieptepunt eigenlijk, was die keer dat Jopie de gage van Peter in ontvangst nam, maar tegelijkertijd een hoge rekening gepresenteerd kreeg voor de alcoholische versnaperingen die we daar het weekend hadden geconsumeerd. Het eind van het liedje was dat wij allemaal bij moesten betalen! Ook dat is rock ‘n’ roll. Jopie heeft hem later trouwens nog eens teruggepakt door hem, hij was ondertussen visboer geworden, een partij vis voor veel te veel geld te verkopen. Peter was een grote liefhebber van onze zanger Jan. Als Jan en Jopie dan vrijdagavond aan de bar zaten zware shag te roken en bier te drinken vroeg Peter vaak aan het dienstdoende orkest of Jan even One Night mee kon zingen. Dat wilde Jan wel, maar daar moesten een aantal gratis biertjes tegenover staan en zonder Jopie kon hij dat nummer niet spelen. Toch een geweldige kroeg!

Bron: Gerard Julsing Nou dat was wel een apart hol hoor!! Met een van mijn eerste bandjes heb ik daar een keer opgetreden, de eigenaar was een grote kerel, waar we wel ontzag voor hadden. Het volgende deed zich voor, na een keer of 10 heen en weer gelopen te hebben door de Gelkingestraat, gingen we toch maar naar binnen, WIJ; m.m.moi 2 ccc cola? BARMAN;hier pak an WIJ;www wij hebm een bandje BARMAN ; wah?? WIJ; nog 2 ccc cola? BARMAN; hier pak an Een hele poos niks….. BARMAN; nog cola?? WIJ uh ja !! WIJ; wij hebm een bandje!!! BARMAN; Da,s mooi,wat speuln jullie dan, ook wat van Elvis?? WIJ; nou wel zoiets , ritmenbloes, kenje ook op danzen….dussss…. BARMAN. Ik betoal 25 gulden veur n bentje en nait meer!!!! En als het nait gout is dan trap ik jullie net zo hard d,r weer uut!!!! Nou Mark zo ging dat ongeveer,we hebben er wel gespeeld, op hele krakkemikige spullen, een omgebouwde radio als Gitaar versterker en links en rechts wat geleende versterkers. Je kent dat wel, we hadden ook maar iets van 12 nummers. Die werden dan 3 keer gespeeld, d'r was niemand die dat opviel. Oh ja er werden ook nog spullen gehuurd bij het Noorder Muziekhuis. De kosten waren hoger dan de baten, maar ja, je had tenminste gespeeld!!! Het was een spannende ervaring, dit speelde zich zo rond 1965/66 af (volgens mij) Het bandje waar ik in zat heette iets van the Ducks… ofzo

Bron: Eddie Meijer De flinstone bar zat volgens mij niet in het pand van de Pauw... Het was aan de andere kant in het stuk Gelkingestraat bij de palace.

Bron: A. Rozema "ik zag daar johny dinemite and the weedons vaak spelen . het nummer wat ze brachten is mij altijd bij gebleven :mr moonlight van de beatles . johan koning staat op de markt met snoep . ook kwamen er bands als de javelins in een amerikaanse slee . als je naar binnen wou moest je eerst twee treden op dan door louvre deurtjes en dan weer een paar treden af volgens mij . achterin was een heel klein podium . en volgens mij rechts daarvan de wc,s ik zie het nog voor de binnenkant leek een grot kaarsen op de bar volgens mij stonden er tegen over de bar een paar tafeltjes ik denk maar twee . als je daar langs liep naar achter dan stond aan de kant waar het gangetje was een kantine kachel de flintstonebar was waar nu de palace is er naast was een automatiek als wij mijn buur jongens en ik naar huis gingen aten we altijd een eierbal of iets dergelijks uit de automatiek . we liepen altijd heen en terug naar de bataviastraat waar we woonden en beleefden van alles onderweg . ik mocht van mijn ouders niet naar de flinstone bar we waren nogal gelovig. mar ik zei dat ik met de buur jongens mee ging maar niet waarheen ik was een jaar of zeventien . wim feith van de javelins woonde een tijdje tegen over ons in de batavia straat . hij kwam dan met zijn gitaar uit huis en met de gitaar op de nek sprong hij op de fiets om te repeteren ik wis toen niet wie hij was later wel en heb ik hun zien spelen . ik word 25 okt 61 maar denk nog vaak aan toen heb een mp3 met veel jaren zestig muziek . ja die goeie ouwe tijd komt helaas niet terug . maar dankzij het groninger pop archief kunnen we nog eens terug gaan"

Bron: Joan P. Grappig om deze anekdotes hier te lezen over een plek waar mijn moeder en tante regelmatig kwamen in hun jonge jaren. Ook leuk om de foto's te bekijken, geeft me een beetje een beeld van mijn moeders jeugd. Mijn moeder en tante gingen zover ik weet ook altijd stiekem want het was geen plek voor nette "gelovige" meisjes. Het poparchief is uberhaubt een erg leuke site waar oud en jong samenkomt. Zo heb ik heb er informatie en foto's gevonden van mijn vader Rudy Wringer die bandmanager was maar ook van mijn eigen vroegere vrienden die speelden in bands als Leader en Wang Dang. Ga zo door. 

Bron: Bennie Kuiper. Mijn broer Auke Kuiper kwam er altijd en heeft geloof ik nog een poosje bij de deur gestaan. Hans Grappenhaus, Jannes Jongsma waren zijn vrienden en hij had verkering met Hilda Oosterhuis. Helaas is mijn broer overleden veel te jong in 2010. Later was het de grot waar Peter Rosman nog stond.

Bron: Heyo W. Terveldhuis (sologitaar/zang bij Tonalety Blue) herinnert zich uit die periode (1970): " dat we als Tonalety Blue een zaterdagavond in de Flintstonebar (Gelkingestraat) zouden spelen. Wat we ons niet hadden gerealiseerd was dat onze muziekstijl niet geheel aansloot bij het verwachtingspatroon van de kroeggasten. Langzaam kwam een aantal naar het podium waar we stonden en maakte op krachtige toon hun ongenoegen kenbaar. Als de dag van gisteren herinner ik me de uitspraak "jullie benn wel goud jongens; moar jullie benn klootn". We hebben alles in veiligheid gebracht en zijn er als een speer vandoor gegaan. De Blues Brothers avant la lettre".