Overzicht

Geboren: onbekend
Actief als: Componist, Muzikant, Tekstdichter

Zoek in site

U bent hier: Home Personen Tiedo Groeneveld

Tiedo Groeneveld

We spreken het jaar 1976. Het jaar dat de Nederlandse televisie 25 jaar bestond. Dit werd gevierd met non-stop herhalingen van oude tv-programma's. Het jaar waarin Tiedo Groeneveld (geboren in Australië, maar inmiddels woonachtig in Sneek) als elfjarig jongetje voor de televisie zat om naar deze herhalingen te kijken. In een van die programma's vereerden The Beatles Nederland met een bezoek en toevalligerwijs was Tiedo’s buurjongen net Beatle-fan geworden. De aanstekelijkheid van hun muziek en de mate van roem spraken Tiedo aan. Hij zag ze op TV en dacht bij zichzelf: ‘Dat wil ik ook’.

Zo kwam het dat tijdens een schooluitvoering door Tiedo en een paar vriendinnetjes, een nummer van Slade werd geplaybackt: Gudbuy T’ Jane. De meisjes wapperden met hun haren en Tiedo speelde gitaar op een tennisracket. Een jaar later waren The Beatles aan de beurt om geplaybackt te worden, maar nu had Tiedo de akoestische gitaar van z’n zus om z’n nek hangen, er zat dus progressie in. De gitaar dankte Tiedo aan het feit dat z’n zus veel met muziek bezig was en in haar puberjaren in een bandje zong.

In slaap vallen met muziek
Als nakomertje in de familie, hij scheelt 10 jaar met z’n zus en 14 met zijn broer, lag Tiedo ‘s avonds al vroeg op bed, en luisterde naar de muziek die ‘s avonds van de kamertjes van broer en zus kwam. Tiedo vond het heerlijk om met deze muziek in slaap te vallen. Helaas stak z’n moeder daar regelmatig een stokje voor, want die kwam dan naar boven om te vragen of de muziek ook zacht kon omdat Tiedo anders niet kon slapen. Wanneer de muziek dan uit was, lag Tiedo te balen. Wat hij ook reuze interessant vond, was dat zijn zus een vriendje had die muzikant was. De interesse in muziek was dus al vroeg gewekt en voordat Tiedo kon lezen en schrijven, draaide hij al popsingletjes.

Op een gegeven moment kreeg z’n vader in de gaten dat Tiedo wel eens fanatiek kon worden in de muziek. Daarom kocht hij via een advertentie in de krant een electrische gitaar voor hem. Het was een glamrock-model met glitters. De jongen die de gitaar te koop aanbood had er een blaadje bijgedaan met wat basisakkoorden welke Tiedo ging bestuderen. Z’n ouders stuurden hem naar de muziekschool maar daar had hij het snel weer bekeken. Veel te klassiek. Hij ging privélessen nemen van popgitaristen.

Op het moment dat hij meer dan 4 akkoorden kon spelen begon hij zelf liedjes te schrijven. Die werden ook door hem opgenomen, wat destijds ging via de sound-on-sound techniek. Je neemt 2 cassetterecorders en neemt op cassetterecorder 1 een partij op, dat laat je vervolgens meespelen en dan neem je weer via de andere cassetterecorder de volgende partij op. Zo was Tiedo al veel in z’n uppie bezig.

De eerste bandjes
Omdat hij toch vooral met een band wilde spelen ging hij op zoek naar muzikanten en kwam vervolgens een drummer tegen met wie hij daarna nog 20 jaar zou spelen: Rick Potma. Die drummer had een broer, die weer een vriend had die ook wel in de band wilde.

Tiedo speelde inmiddels ook al drums en bas, en kreeg in die periode gitaarles van popmuzikant Ernst Langhout (The Visitor, een destijds bekende Friese groep). Nou ja, gitaarles, het was dikwijls meer gezellig ouwehoeren over muziek, waar Tiedo toch veel van opstak.

De eerste echte band van Tiedo, met hoofdzakelijk liedjes van zijn hand, heette The Attitudes, kwam uit Sneek en speelde New Wave-achtige pop. Ze oefenden een paar keer per week en mochten na een tijdje al snel mee met The Visitor, als vast voorprogramma, en vielen enorm op omdat ze zo jong waren (gemiddelde leeftijd 15 jaar).

Samen met Ernst Langhout heeft Tiedo later nog een paar jaar een duo gehad, E.T. genaamd. De naam verwijst naar de initialen van Ernst en Tiedo, en staat in het Engels voor extraterrestrial wat buitenaards betekent. Dat was hun muziek ook wel enigzins, dankzij een voorkeur voor cannabisproducten en psychedelische improvisaties, hoewel de ruggegraat van hun repertoire werd gevormd door Ernst’s eigen liedjes.

Het serieuzere werk
Op een gegeven moment hielden The Attitudes op te bestaan en maakte hun bassist Tjeerd Folmer de overstap naar The Visitor. Tiedo nam hierop de basgitaar ter hand en ging door met drummer Rick. Er kwam een andere gitarist bij en een nieuwe band was geboren: Geraldton Wax, wederom met Tiedo’s songs centraal (Geraldton Wax komt uit een Australisch woordenboek en is de naam van een daar inheemse plant). Ze konden veel spelen in heel de provincie Friesland, waar destijds behoorlijk wat optreedplekken bestonden.

De bandleden waren erg gedreven en toegewijd, ze oefenden 2 tot 3 keer per week en hadden hun eigen oefenruimte. De vader van de drummer was namelijk slager annex antiekhandelaar en had een pakhuis waarin de band een eigen ruimte kreeg. Voor Tiedo was dit een erg mooie en creatieve tijd. Eens in de zoveel tijd wilde hij, gegrepen door weer een nieuwe muzikale liefde, van stijl veranderen, en de rest van de band ging hier altijd wel in mee.

Het was dan ook een hecht vriendenclubje, maar op een gegeven moment ging het toch gewoon over en de band ging uit elkaar. Voor Tiedo brak een moeilijke en onzekere tijd aan, met name omdat zijn vader overleed. Tiedo was 19 en het overlijden had veel impact, het heeft de wereld van Tiedo op z’n kop gezet. Bijvoorbeeld school (Atheneum) was al niet zo interessant meer voor hem sinds hij zijn eerste band begon; en nu leek zijn motivatie volledig verdampt. Met moeite heeft hij dan nog zijn HAVO-diploma weten te halen. Daarna studeerde hij nog anderhalf jaar op het conservatorium in Leeuwarden maar hield daar weer mee op, omdat hij de ambiance niet creatief genoeg vond.

I Zimbra in het buitenland
Samen met drummer Rick en zanger/gitarist en mede-songschrijver Hans Visser richtte hij halverwege de jaren ’80 I Zimbra op (vernoemd naar een nummer van The Talking Heads, waar de jongens veel naar luisterden). Met deze band kwam het eerste serieuze succes voor Tiedo. 
Ernst Langhout en toenmalige vriendin Arina van Dijk (Shifting Time management) waren in die tijd contacten aan het leggen in Rusland en zo kwam het dat I Zimbra samen met Ernst Langhout kon optreden in St. Petersburg (1987). Het jaar erop volgden tours in Polen en Litouwen, wat allemaal veel indruk maakte, en dan vooral het optreden in Vilnius, de hoofdstad van Litouwen. Dat concert maakte deel uit van een demonstratie tegen de aanwezigheid van Russische kerncentrales op Litouws grondgebied.

Overigens, in die tijd mocht het Litouwse volk voor het eerst sinds de Russische bezetting hun eigen vlag weer laten wapperen en er heerste sowieso een opgetogen sfeer, want grote veranderingen waren voelbaar in aantocht (de Muur viel een jaar later al).

Bij het optreden in Vilnius waren 50.000 man op de been en voor zo’n grote hoeveelheid mensen spelen, was echt indrukwekkend voor Tiedo. I Zimbra bracht nog een cassette uit, maar ondertussen verliep het moeizaam met de band doordat er in feite twee kapiteins op één schip waren. Dit kwam niet meer goed en de band ging ter ziele.

Naar Groningen in Afrikaanse sferen
In Sneek had Tiedo het inmiddels wel een beetje gezien. Aanvankelijk was de stad voor hem een inspirerende plek geweest met een bruisend muziekleven. Maar dat leven veranderde van karakter. Vrienden verhuisden naar Groningen en op de verjaardag van z’n vader, die in Groningen was geboren, maakt Tiedo ook de overstap naar de Groningse hoofdstad. Hij kwam te wonen in het ORKZ.

Al snel kwam hij via een vriend terecht in de Afrikaanse muziekscene. Er woonden destijds veel West-Afrikaanse muzikanten in Groningen. 
Hij ging met een aantal van hen samenwerken en kwam er spoedig achter dat de Afrikaanse manier van musiceren heel anders was dan wat hij daarvoor gewend was. Het ging om samenzijn, gezelligheid, vrolijk zijn, het draaide nu eens niet om ego’s. Dat was echt een eye-opener voor Tiedo. Muziek kon dus ook op die manier beleefd worden, niet om iets te bereiken maar gewoon om met z’n allen een leuke tijd te hebben. Dat hij binnen deze opvatting wel steeds hetzelfde loopje moest spelen omdat de muziek meer op trance gericht was, bleek na enige tijd te eenzijdig voor Tiedo omdat hij zijn creatieve ei er niet in kwijt kon. Er kwam een andere band op zijn pad.

Muzikaal manusje-van-alles
Dat was een Italiaanse band welke in Groningen was neergestreken, Il Gran Teatro Amaro. Tiedo kon als drummer beginnen en een Duitse contrabassist kwam de gelederen versterken. Er zaten trouwens veel mensen van verschillende nationaliteit in deze band. Gaandeweg ontpopte Tiedo zich als een muzikaal manusje-van-alles. Il Gran Teatro Amaro was heel professioneel ingesteld en dat bleek opnieuw een eye-opener voor Tiedo. Ze speelden muziek met een sterk Europees karakter, met invloeden van Franse chansons, modern-klassieke muziek en tango, en mixten hun muziek met theatrale elementen. Omdat de band zo professioneel opereerde, heeft hij in een half jaar tijd drie keer door Italië met hen getourd. Het onderdeel zijn van deze club was dus heel intensief en Tiedo kwam maar weinig meer toe aan z’n eigen muziek.

Hij besefte na een tijd dat hij niet meer alles kon geven aan de band en besloot dan ook te stoppen, met pijn in z’n hart. In de tien jaar tijd daarna heeft Il Gran Teatro Amaro nog wel een grote rol gespeeld in z’n leven. Hij tourde nog met hen door Duitsland en Spanje en speelde voorts mee op 2 cd’s.

Start van Tiedo solo
Eenmaal gestopt met Il Gran Teatro Amaro, had Tiedo weer tijd om z’n eigen nummers verder te ontwikkelen. Hij trad daar ook solo mee op, en tijdens één van deze optredens, in het ORKZ, kwam de band Plan Kruutntoone langs, bestaande uit voormalig I Zimbra-leden Hans Visser en Rick Potma, en bassist Bas Alblas. Ze hadden net gerepeteerd en Tiedo wist al wel dat ze zouden komen voor een biertje en hij vroeg het drietal om spontaan mee te doen tijdens zijn optreden. De jongens vonden de liedjes van Tiedo goed en gevieren kwamen ze tot het idee om in vast verband Tiedo’s nummers live ten gehore te brengen. Zo ontstond eigenlijk toevalligerwijs de band Tiedo & Plan K. die steevast speelde in een semi-akoestische bezetting.

De andere band, het trio Plan Kruutntoone, bleef daarnaast gewoon bestaan, zonder Tiedo en met uitsluitend hun eigen nummers. Tiedo & Plan K. startte heel onbevangen, maar de band ging al snel goed lopen, met veel optredens in heel Nederland.

In 1996 namen ze de cd Soul Jet op in Studio Landscape van Ernst Langhout te Gauw, waarbij Jan Switters achter de knoppen zat. De plaat kwam uit bij platenlabel Marista van Marius de Boer. Maar, eenmaal in de studio begon het toch een beetje te kriebelen. Tiedo kwam er achter dat hij toch het liefst alleen werkt, als het om het opnemen van zijn eigen nummers gaat. Hij voelt zich als een schilder of schrijver en zou het liefst geen rekening willen houden met ideeën van anderen. Dat remt hem creatief gezien af. Uiteindelijk, omdat na vijf jaar het de mannen duidelijk werd dat het creatieve plafond was bereikt voor Tiedo & Plan K. werd er een punt gezet achter deze formatie, met een fraai afscheidsoptreden in het ORKZ.

Energieke periode
Tiedo kreeg in 1997 de behoefte weer meer uit te pakken op het podium met een electrische band, om te gaan rocken. Hij zat in een energieke periode en verzamelde nieuwe muzikanten om zich heen, waaronder multi-instrumentalist Jeroen de Jong (van o.m. Cochon Bleu) die ook in Tiedo’s huidige band de bas beroert. Hoe goed de nieuwe bezetting ook was, het liep allemaal niet zo lekker als gewenst.

Mede doordat Tiedo na al die jaren vermoeid was geraakt van het steeds opnieuw de kar moeten trekken en de eindverantwoording nemen. En hij ontdekte dat zijn behoefte aan solo liedjes schrijven en opnemen het allergrootst was. Tiedo hief de band op en trok zijn conclusies. In 1999 had hij al een mini-cd met eigen opnames uitgebracht, getiteld Short Stories, toen de band nog bestond.

Na de opheffing brak er een enorm creatieve periode aan voor Tiedo. Het directe resultaat daarvan is de cd Where My Dream Can Take Me uit 2001, waarbij hij alles zelf heeft ingespeeld en opgenomen. Solo optreden deed hij nog wel, hetzij met alleen een gitaar, hetzij met backing tracks in zijn studio vervaardigd, daarbij experimenterend met theatrale elementen.

Professioneler
Rond 2002 kwam hij in een nieuwe levensfase. Tiedo wilde zijn muziekmaken meer professionaliseren, moest daarbij veel uitzoeken, wist niet altijd goed welke kant hij uit moest, was de draad een tijd kwijt. In 2003 behaalde hij nog wel een finaleplaats bij de Grote Prijs van Nederland en vanaf 2004 kreeg hij de rode draad langzaam weer te pakken. Hij componeerde, nam op (alleen uiteraard) en dit resulteerde in de meest recente plaat The Bend or Breakuit 2008. Opnieuw is er een band geformeerd, met de liedjes van die plaat als kern. Opnemen en inspelen doet hij nog steeds alleen.

Tiedo heeft een zekere haat-liefde verhouding met optreden. Aan de ene kant staat zijn introvertie, een soort kluizenaarschap. Een kant, ook, die het Tiedo moeilijk kan maken om met andere mensen samen te werken. Aan de andere kant staat zijn extravertie, de kant die het nodig heeft om samen te musiceren, op het podium zijn liedjes uit te dragen, om daar aandacht voor te krijgen. Gaandeweg heeft Tiedo geleerd om deze twee tegenovergestelde kanten te combineren, zodat datgene wat hij doet meer in balans is en de weg vrij is voor de progressie die hij kan maken in zijn muzikale loopbaan.

Tenslotte
Hiermee is de cirkel voor Tiedo rond, zou je kunnen zeggen. Het begon allemaal met The Beatles, nu maakt hij goed in het gehoor liggende liedjes met Beatle-esque elementen. Nam hij vroeger zijn liedjes in zijn uppie op, met behulp van twee cassetterecordertjes, vandaag de dag speelt hij nog steeds alles alleen in.

Hij heeft veel ervaring opgedaan, heeft veel verschillende stijlen gespeeld, maar komt toch ook altijd weer terug bij de manier en de stijl die hij vroeger als jongetje van 13 had.

Tekst: Anja de Boer / Poparchief Groningen