Overzicht

Periode: 1961 - 1965
Status: actief
Plaats(en): Groningen
Genre(s): rock 'n' roll

Zoek in site

U bent hier: Home Acts The Flying Arrows

The Flying Arrows

Groningse groep, die haar grootste successen viert in de eerste helft van de jaren '60.
Onderstaande (en andere) afbeeldingen zijn in groter formaat te bekijken in de tab 'Afbeeldingen' van de band.

1961: de opmaat

Net zoals de meeste jonge jongens van rond de zestien in de 50-er jaren is er voor Ben Hollander en zijn buurjongens in de Rivierenbuurt weinig vertier en weinig te beleven. Daarom verzamelen ze zich vaak rond de zender 'Radio Luxemburg' om te filosoferen over meisjes en brommers, en  om te luisteren naar de muziek van de vele Bobby’s in die tijd: Vinton, Vee, Darin, Rydell, maar ook Buddy Holly, Cliff Richard, Del Shannon, Fabian, Ricky Nelson en natuurlijk naar Rock around the clock van Bill Hayley, muziek die hen in het bijzonder aanspreekt.

Ben heeft voorheen in navolging van zijn zus ook muziekles genomen en de keus daarbij laten vallen op gitaar. Les krijgt hij van meneer Vink sr. uit de Herestraat, die Ben een gedegen opleiding geeft met moeilijke nauwelijks grijpbare akkoorden, zodat Ben uiteindelijk de gitaar gefrustreerd in een kast kwakt.

Eén der buurjongens - Frans Banga, die een behoorlijke platencollectie heeft - vind het nodig op allerlei tijdstippen deze muziek aan de anderen aan te bieden en maakt een soort draadomroep via de daken naar alle vrienden en belangstellenden. Een simpele trafo en luidspreker zijn voldoende om ‘Radio Valkenburg’ te beluisteren. Lonny Donegan  wordt wel eens geïmiteerd  met behulp van moeders  wasbord, een theekist-bas,  een banjo, ukelele en gitaar. Het eerste echt ingestudeerde nummer is het instrumentaaltje Black Eyes.

Het wordt tijd om een naam te bedenken en aanvankelijk wordt gekozen voor The Rocking Meteors. Dit lijkt echter zo veel op de naam van het bevriende duo The Meteors (bestaande uit Bert en Eddy Hilberts), dat dit wordt gewijzigd in The Flying Arrows.

The Flying ArrowsDe eerste bezetting in mei 1961 bestaat uit Willem Frey:  sologitaar, Henk Frey: slaggitaar, Ben Hollander: basgitaar (nog op een gewone gitaar overigens!), Lucas Hoekzema: drums, en Frans Banga: gitaar.

Er  wordt akoestisch gerepeteerd  in de woonkamer van de trotse ouders  van de gebroeders Frey - en het maakt niet veel lawaai - maar de benedenbuurman ontsteekt in woede. Het kleine mannetje komt briesend boven “of het nu een keer afgelopen is met die herrie”, maar eenmaal uitgeraasd ziet hij  de imposante gestalte van vader Frey voor zich,  haalt bakzeil en rent geschrokken weer naar beneden.

Willem Frey  koopt een blauw gevlamde elektrische Egmond gitaar (type 1960) en dus dient er geluidsversterking te komen. Deze wordt gevonden op de grammofoon-ingang van de radio en Lucas schaft zich een bekken aan dat naast zijn trommel van het C.J.O. (muziekkorps) het begin is van een echt drumstel.

Nieuwe nummers volgen (Apple Blossom White en Wheels) en My Bonnie wordt in een rock ’n’ roll jasje gegoten. Ook Frans Banga koopt een Egmond elektrische gitaar, maar om zich te onderscheiden een groen gevlamde. Dus Ben kan slecht achterblijven en koopt een rode Unicon. Eerst met één element, later wordt er een tweede op gemonteerd.

De diverse versterkers (radio’s) worden onder de arm meegenomen naar de woonkamer van de familie Frey om te repeteren. Eindelijk is de band in spe klaar voor het eerste optreden, en dat is op een bruiloftsfeest voor familie. Dit verloopt zo goed dat ze zich opgeven voor een Teenager-show in Beerta in juni dat jaar. Ook komt er nog  een zanger bij, Spencer Copijn.

Een speciale touringcar vervoert de muzikanten naar Beerta, en de tocht loopt via Delfzijl waar een andere deelnemende groep zal opstappen. Deze groep staat er echter niet, dus wordt er gewacht op hen. Vanwege stress en zenuwen lopen The Flying Arrows een café binnen en drinken daar wat te veel.

De talentenjacht in Beerta, georganiseerd door de Regionale Omroep Noord en Oost (RONO),  wordt gepresenteerd door Harm Jan Tuin en gehouden in de 'Iemekorf'. Het publiek is tevens jury. De presentatie verloopt slecht. Frans Banga roept precies op het verkeerde moment “Let’s go” en begint te accelereren. Geschrokken roept hij “O nee, toch niet” maar de band kan niet meer bij de handrem en draaft maar door. Er wordt nog veel over nagepraat.

Toch zet de groep een volgende stap en er komt eigen briefpapier, enveloppen en er worden plannen voor de toekomst gemaakt.

Eind juni is het volgende optreden voor familie in Gasselte en hier verloopt alles boven verwachting. Sommige nummers duren bijna een kwartier vanwege het enthousiasme in de zaal. Vriend Bert Hilberts van duo The Meteors is meegekomen en zingt ook enkele nummers.

Diezelfde avond nog wordt een optreden geregeld voor de ULO in Borger op 2 september.

8-mans bezetting

Het lijkt de vrienden van The Meteors toch wel leuk om met een echte band te gaan spelen en op 6 september komen ze de band versterken. Bert en Eddy Hilberts staan al sinds 1959 op de planken met een Everly Brothers-act en begeleiden zichzelf op piano en/of gitaar. Eddy speelt bovendien viool.

In 1960 treden zij op voor de VARA- televisie in het programma ‘Jong Talent’ en met het eigen nummer Helena zijn ze enkele keren voor de radio. Daarmee hebben The Flying Arrows serieuze personele versterking.

Bé Veuger van het  activiteiten organisatie bureau 'Rocking NV' vraagt hen op te treden tijdens de manifestatie in het stadspark te Groningen genaamd MG '61(Manifestatie Groei 1961), welk een grote openlucht bedrijvenbeurs is in het Stadspark gedurende meerdere dagen. Zij treden 14 september aan op de renbaan.

Het optreden verloopt moeizaam vanwege de kou. Ze hebben naast ontstemde instrumenten veel last van stijve vingers, de versterking laat het gedeeltelijk afweten en het ondervel van de snaredrum knapt. Alles zit tegen en dus wordt plan B uit de kast gehaald: weinig muziek, veel show. Het publiek vind het mooi, maar de krant schrijft: “De leider van de Flying Arrows moet z’n jongens toch eens leren zich te beheersen, althans op het podium, want “after all” komen we voor de muziek en niet voor akrobatiek.” Maar hun naam staat weer in de krant.

The Flying Arrows op MG '61Bureau Rocking NV plaatst ze 16 september op een teenagershow te Roden met landelijk bekende artiesten. Een grote touringcar-bus rijdt de straat in en de heren musici stappen ten overstaan van de buurt trots in . Onder andere Ria Valk treedt er op en het is er stampvol en het wordt een groot succes. Na afloop gaan Spencer en Ben nog even patat kopen, maar missen daardoor de artiestenbus naar huis. Een lift lukt niet en ze komen de volgende morgen om 4 uur  lopend thuis. Kwaad als ze zijn stappen  beiden de volgende dag uit de band maar Ben krijgt spoedig spijt.

Op 7 oktober speelt de 6-mans formatie in Gasselternijveen na afloop van een amateuravond  en nadat Ben zich ook al weer eens op een repetitie laat zien rijdt hij op de brommer naar dit optreden. De anderen zijn zeer verrast en duwen Ben het podium op. Lucas met een echt nieuw drumstel, Willem Frey met een nieuwe Egmond gitaar en Bert Hilberts met een nieuwe Egmond bas. De laatste twee, ongewis van elkaars nieuwe aankopen, kruisen elkaars pad  op de stoep voor de muziekwinkel .

De geluidstechnicus van in de vooravond heeft hun snoerenvoorraad mee naar huis genomen, zodat ze moeten improviseren. Eddy Hilberts speelt piano en Ben zingt zowaar het nummer Nooit op zondag maar dan in zijn beste Grieks, daar hij de Nederlandse tekst niet kan leveren.

Voor de muzikanten is er logies geregeld en Ben slaapt illegaal ergens op de vloer. Maar: “Ben was back”. Spencer Copijn echter houdt het voor gezien. Vanwege de overbezetting op gitaar besluit Frans Banga het management te gaan doen.

Ben bouwt een baskast  en Willem een Fidelio Versterker uit een zelfbouw-pakket. Gerepeteerd wordt nu bij de gebroeders Hilberts thuis maar vanwege geluidsoverlast wordt uitgeweken naar een repetitieruimte in de Barestraat. Een zaaltje met podium plus balkon. Op 14 oktober is hun eerste van ongeveer 10 optredens in beatclub no. 1 van Groningen: het legendarische ‘t Krotje.

Eind november vertrekt Henk Frey uit de band om bij The Trembling Strings te gaan spelen, waardoor de bezetting met vijf man wat compacter is. Sinterklaas verrast Ben met een dynamische microfoon, hetgeen zijn ongeloof doet verstommen. Hij timmert een paar zangzuilen en Willem construeert nog een nieuwe zangversterker, maar nu met drie ingangen. Ben’s vader bezit een oude Skoda en hij verzorgt het transport in de buurt. Eerst de instrumenten erheen , daarna de bandleden. Tijdens een treinreis naar Leeuwarden voor een optreden rijdt vader Hollander met de auto een keer ergens onderweg sigaar rokend naast de trein, volgepakt met apparatuur tot op het dak.

Nog steeds is het 1961, de band is ontgroend en er breken mooie tijden aan.

1962: bekende namen

Ben, die al geruime tijd geld opzij legt, wordt mede door zijn verjaardag bezitter van een witte Hoffner gitaar met drie elementen. Tot op de dag van vandaag hangt deze in zijn muziekkamer.

Ondanks de vrij drukke agenda wordt er ook nog meegedaan aan talentenjachten. In Zaal Panman te Scheemda brengen ze als laatste deelnemer het eigen nummer Helena en het publiek is zo enthousiast dat men om een toegift vraagt . De jury stemt toe en na een meer dan een kwartier durende uitvoering worden ze bestormd voor handtekeningen. De jury, waarschijnlijk van het plaatselijk belang, vergeeft een ander echter de eerste prijs. In midden-Drenthe valt midden in een nummer de spanning weg; de zaaleigenaar vind de muziek te hard ondanks de geringe apparatuur en heeft de stroom uitgeschakeld. Het publiek protesteert hevig en na lang praten haalt hij uiteindelijk bakzeil. In Grootegast spelen ze op een talentenjacht waar 200 mensen vanwege te grote belangstelling teleurgesteld moeten worden.

Zelf geven zij een band uit Assen - The Rocking Strings, het latere Cuby and the Blizzards - de meeste kans om te winnen. The Flying Arrows  winnen echter, omdat het publiek geheel uitzinnig is. Tot op bovenbenen van vrouwelijke fans moeten handtekeningen worden gezet en de benieuwde  Rocking Strings feliciteren hen en nodigen hen uit langs te komen in Assen. De namen en adressen van Harry Muskee, Eelco Gelling en Dick Beekman worden genoteerd. Bij Dick Beekman thuis vindt de afspraak plaats.

Vele talentenjachten volgen en alle eerste prijzen geeft de jongens veel zelfvertrouwen.

Platenmaatschappij Phonogram organiseert landelijk ‘Tuk op Talent’. Deze jaarlijkse talentenjacht is de wedstrijd om je in de kijker te spelen. Een jaar eerder hebben Rob de Nijs en de Lords gewonnen. De eerste Groninger auditie is in Huize Maas op 17 maart en ze eindigen bij de eerste drie. In de volgende ronde worden ze eerste in Grijpskerk, wat veel publiciteit oplevert en ze krijgen het nu erg druk met optredens.

Wisseling van de wacht

Drummer Lucas Hoekzema stapt uit de band om met Onno Sijperda jazz te gaan spelen. Ze worden tijdelijk uit de nood geholpen door de dan pas dertienjarige Hans Waterman, totdat drummer Chris Ridenberg komt, die maar kort blijft. Hij wordt weer opgevolgd door Rudy Jager, een echte rock ‘n’ roll drummer. Ook met Jager blijven ze prijzen winnen. In Friesland worden ze zelfs ‘Kampioen van Friesland’.

In Leeuwarden treden ze regelmatig op in De Harmonie en in de Beurs voor Harry Top’s Fanclub.

Willem Frey koopt zijn derde gitaar (een Hoffner), maar vanwege de militaire dienst stort Ben’s mooie muziekleven grotendeels in, want hij moet begin juni opkomen. Wel mag hij aanvankelijk ieder weekend naar huis zodat hij veel optredens toch mee kan doen, maar dit stopt na de overplaatsing op het vliegdekschip ‘Karel Doorman’.

Daarom wordt besloten een vervangende gitarist te nemen en dit wordt Joop Taris. Hij blinkt uit als sologitarist en bewerkt zelf veel bestaande nummers. De bekende hit van de Jumping Jewels, Irish Washerwomen, kijkt de Haagse band af van hun Joop Taris tijdens een optreden van The Flying Arrows.

1963

The Flying ArrowsAan de hand van oude aantekeningen speelt de band in 1963 zo’n honderd keer maar Ben doet nauwelijks nog mee. Ook stopt tijdelijk zijn archivering van de band, waardoor er niet zoveel bekend is uit dit jaar.

1964

Op 3 maart is het feest bij Ben thuis, want hij komt uit dienst en kan weer volledig terugkeren bij de band. Joop Taris blijft omdat de samenwerking erg goed bevalt.

Ook wordt weer meegedaan aan een talentenjacht georganiseerd door Philips-Phonogram en Ben is weer van de partij. Er staat veel op het spel en ze zijn zenuwachtig vanwege de concurrentie, te weten: Cuby and the Blizzards en The Rocking Tigers, maar toch winnen ze opnieuw en gaan door naar de halve finale in Musis Sacrum te Arnhem.

Op 1 april is de finale van de Phonogram/Romance Talentenjacht te Amsterdam. Achter de coulissen o.a. Anneke Grönloh, Trea Dobbs en andere landelijk bekende artiesten. De zenuwen slaan toe, ze brengen drie nummers en het hoewel het niet goed aanvoelt worden ze toch nog vierde. Grote winnaar is André van Duin met zijn band-parodie, die hiermee landelijk doorbreekt.

Ze spelen 120 keer per jaar in alle grote dancings zoals Dommering in Winschoten, Beijering in Vlagtwedde, Tivoli te Siddeburen, Pruim in Zevenhuizen, Takens te Balkbrug, De Kruisweg te Marum,  Parkzicht in Veendam, Hofsteenge te Rolde etc. Iedereen wil hen boeken en er wordt  leuk verdiend.  Wederom wordt de krant gehaald tijdens een optreden te Bellingwolde, doordat de overvolle dansvloer niet is berekend op de het gewicht van het enthousiaste publiek en men door de vloer zakt.

1965

De vele optredens beginnen hun tol te eisen. De musici komen maandagmorgen oververmoeid op hun werk door de vele optredens van het weekend ervoor. Minimaal vrijdag-, zaterdag- en zondagavond, en zondagmiddag zijn er optredens.

Willem Frey moet in militaire dienst, Bert Hilberts krijgt  een goede baan en Eddy Hilberts kan aan de slag bij de platenmaatschappij Bovema te Haarlem. Ben Hollander en Rudy Jager trouwen, dus het wordt tijd eens een grote vergadering te beleggen.

Het is nu alles of niets, maar ‘beroepsmuzikant’ wordt toch als een te onzeker bestaan beschouwd, en het wordt dus niets. The Flying Arrows houden aan het eind van het voorjaar 1965 op te bestaan.

Tekst: Gerard Groothuis, op basis van interviews met gitarist Ben Hollander.

NB: een overzicht vanaf 1983 volgt later nog.