• Home
• Nieuws
• Agenda
• Bands
• Personen
• Podia
• Festivals
• Labels
• Organisaties

 

Willem Pikkert

	foto: Willem Pikkert

Groningen 1959. Er hangt verandering in de lucht voor wat betreft de populaire muziek. Amerikaanse en Britse pop doet hun intrede en verdringen langzaam maar zeker de bij ouderen geliefde accordeonklanken. Ook Willie Pikkert wordt, zoals zoveel leeftijdgenoten, door de nieuwe muziek gegrepen. Het is de gitaar die hem aanspreekt en in de etalages van de plaatselijke muziekwinkels wordt er flink reclame voor gemaakt.

Willem Pikkert zit op accordeonles bij muziekschool Jan Holvast aan de Guldenstraat. Op de terugweg slentert hij langs de Grote Markt naar huis en peinst diep. Amper dertien jaar voelt hij aan dat er een ander soort muziek in opkomst is. Geregeld is er op de bakkelieten radio rock-’n-roll te beluisteren voor ‘teenagers’, zoals de jeugd wordt aangesproken door de presentatoren. Bovendien is er op school een vriendje, Ype (Adriaan) van der Woude, die niet onverdienstelijk gitaar speelt. Het spreekt hem enorm aan.

“We musiceerden samen op accordeon en gitaar. Ter gelegenheid van een bruiloftsfeest waar we moesten optreden ontstond de naam De Pikwoods.” Het is een samensmelting van gedeelten uit hun achternamen. Ype en Willem hebben succes: het publiek roept om meer. Eenmaal thuis zeurt Willem bij zijn vader, die als schoenmaker druk in de weer is met zolen plakken, om een gitaar. De schoenmaker twijfelt. Het schoenmakersvak is geen vetpot en nou wil zijn zoon zo’n duur snarengeval…

Gele duivels
Willem: “Ik wilde graag gitaar leren spelen, temeer daar Ype met enkele andere jongens een bandje had gevormd: The Yellow Devils.” Pa Pikkert gaat overstag en er komt een gitaar in huis. Willem bekwaamt zich in het bassen en speelt weldra mee met de gele duivels. Ze opereren vanuit clubhuis De Heerd, een gebouw in de Agricolastraat. Muziek van Cliff Richard & The Shadows vormt de hoofdmoot van hun repertoire.

Willem: “Er volgde een optreden in de school aan de Bessemoerstraat en snel daarna kwam ‘t Krotje in beeld. We kleedden ons, vanwege de naam, in felgele jasjes en maakten een beetje naam. Volgens Koen van Krimpen, in zijn boek Nothing Going on in the City, zou ene Wim Wiegman in The Yellow Devils gespeeld hebben. Willem peinst diep maar weet het niet boven te halen. ”Wiegman woonde vlakbij in de buurt van de Muurstraat. Ik ontmoette hem vaak, maar volgens mij was er bij ons toch sprake van een andere Wim…“ Vooralsnog blijft het onduidelijk.

Willem Pikkert vertelt met smaak dat The Yellow Devils, samen met andere bands uit de stad, werden benaderd door de redactie van het weekblad Romance. Onder de kop ‘In Groningen loopt de muziek op wieltjes’ worden alle muzikanten in koetsen en op het dak van het koetshuis van de borg Nienoord te Leek gefotografeerd. ”Het plan om alle bands samen op de gevoelige plaat te vereeuwigen lukte slechts gedeeltelijk, daar niet alle musici kwamen opdagen. De meeste waren afhankelijk van vervoer door ouders of andere familieleden. De door de redactie gekozen locatie lag ‘helemaal’ in Leek.“

Maar het resultaat mag er zijn, getuige de gekleurde middenpagina van het nummer van 29 april 1961. Het blad schrijft: ”We kregen het warm van de muziek van The Yellow Devils, de band met de jongste bezetting (14 en 15 jaar). Onder leiding van Adriaan van der Woude lieten de zes jonge musici hun nummers over de Leekse daken klinken.“ The Yellow Devils houden het vol tot halverwege 1962.

Garagerock ‘n-roll
Enkele jaren later, vermoedelijk in 1964, komt Willem in contact met de uit het Engelse Leeds afkomstige John Beuker. Willem: ”We speelden wat op de gitaar en wonnen een tweede prijs op een talentenjacht in ‘Het Wapen van Hoogkerk’. Nog weer iets later ontmoetten wij drummer Jan van Duinen uit Leek en zanger Martin Bosman. Martin volgde, evenals ik, een opleiding voor automonteur bij Garage Koeneman in de Wielewaalstraat.“

Vanwege deze opleiding gaan Martin en Willem in Assen naar school. De aandacht gaat uit naar muziek en tijdens een pauze krijgen ze een ingeving. ”We hadden gehoord dat de befaamde Cuby and the Blizzards repeteerden in een bepaalde straat. We waren erg nieuwsgierig en wilden een kijkje nemen. Helaas, ze waren er niet.“ Wel zien ze in een steegje oude jukeboxen staan. Ertussen ligt een oude versterker die hen eigenlijk wel van pas komt. Er stond een tamelijk hoog hek voor, maar ”we kregen toch de beschikking over het gewilde apparaat.“ Willem lacht kwajongensachtig: ”Ach ja, een jeugdzonde…“

Tussen de plassen olie en auto-onderdelen ontstaan er op de werkvloer bij Koeneman plannen voor een nieuwe band. Het is inmiddels 1966 en ook Dick Harings (ex-Devil Strings) sluit zich aan. Er volgen enkele repetities in een voormalige steenkolenloods in Hoogkerk. Er komt een nieuwe naam naar voren. Willem: ”Het werd Les Ducs. Ik speelde mee tot halverwege 1967. En nu ik erover nadenk begint de naam Wim Wiegman op te lichten. Hij speelde in ieder geval in Les Ducs… We waren eerst een trio en toen kwam Wiegman de gelederen versterken.“

Gem. Band
”We speelden in de bekende kroegen van de stad. Les Ducs maakte nog een plaatje (Jennie), maar ik was daar niet meer bij.“ Hij krijgt verkering en vestigt zich in Sappemeer. Hij krijgt een nieuwe baan bij de gemeente in Hoogezand. Van onder de auto’s beland hij achter een bureau. Toch zit ook daar letterlijk muziek in. In 2004 sluit Willem Pikkert zich aan bij de Gem. Band, een afkorting van Gemeenteband.

Men repeteert meestal op donderdagmiddag in een zaaltje van het gemeentehuis. Willem: ”Het zijn allemaal gemeenteambtenaren die zich lekker uitleven in voornamelijk countryrock. We repeteren wekelijks en speelden al enkele keren voor het personeel van de gemeente Hoogezand Sappemeer. Tot nu toe is het publiek steeds enthousiast, dus gaan we door. Bovendien ben ik gepensioneerd en heb nu alle tijd voor wat nog steeds mijn hobby is."

Tekst: Gerhard Jansema

---

Foto's

---

---

---

---

---

---

---